रक्सौल, पूर्वी चम्पारण ३० भदाै । जीवन एउटा प्रतिध्वनि हो। हामी संसारलाई जे दिन्छौँ, कुनै न कुनै रूपमा त्यही कुरा हामीकहाँ फर्केर आउँछ। यदि हाम्रा शब्दमा प्रेम, व्यवहारमा सम्मान र कर्ममा असल भावना हुनेछ भने जीवनले पनि हामीलाई त्यहीअनुसारको प्रतिफल दिनेछ। त्यसैले संसारलाई राम्रो बनाउने सुरुवात अरूबाट होइन, आफैँबाट गर्नुपर्छ।
मानिस जीवनभर छाया, काया र मायाको पछाडि दौडिरहन्छ। तर समयसँगै छाया अँध्यारोमा हराउँछ, काया वृद्धावस्थामा कमजोर हुँदै जान्छ र माया मृत्यु पछि यहीँ छुटेर रहन्छ। अन्ततः हामीसँग जाने भनेको हाम्रा कर्म, हाम्रो व्यवहार र मानिसहरूको हृदयमा छोडिएको हाम्रो पहिचान नै हो।
उक्त विचार लायन्स क्लब इन्टरनेसनल डिस्ट्रिक्ट ३२२ई जोन ४१ का जोन चेयरपर्सन सह डिस्ट्रिक्ट चेयरपर्सन एवं भारत विकास परिषद्, रक्सौलका सेवा संयोजक सह मिडिया प्रभारी सह सामाजिक कार्यकर्ता बिमल सर्राफले प्रेससँग साझा गरेका हुन्।
जीवनमा आउने हरेक परिस्थितिले आफूसँग कुनै न कुनै शिक्षा लिएर आउँछ। खराब समयले हामीलाई राम्रो समयको मूल्य बुझाउँछ भने बदलिँदा मानिसहरूले सम्बन्धको वास्तविकता पहिचान गर्न सिकाउँछन्। त्यसैले परिस्थितिसँग डराउनुको सट्टा त्यसबाट सिक्नुपर्छ। सही दिशामा गरिएको एउटा सानो शुभ कर्मले पनि वर्तमानलाई सुधार्नुका साथै भविष्य परिवर्तन गर्ने क्षमता राख्छ।
हाम्रो पहिचान हामीले के भन्छौँ भन्ने कुराले मात्र होइन, हामीले के गर्छौँ भन्ने कुराले पनि निर्धारण गर्छ। त्यसैले अरूको मन नदुख्ने कुरा गरौँ, भगवान्का सामु राख्दा संकोच नहुने कर्म गरौँ र सुखमा टाढा भए पनि दुःखमा छातीमा टाँसिएर साथ दिने साथी बनाऔँ। जीवनको सबैभन्दा ठूलो उपलब्धि यही हो कि हामी गएपछि पनि मानिसहरूले हामीलाई सम्मान र स्नेहका साथ सम्झिरहून्।
कुनै व्यक्तिले आफ्नो समस्या तपाईंसामु राख्नु केवल कुराकानी मात्र होइन, यो विश्वासको संकेत हो। जब कसैले आफ्नो दुःख तपाईंसँग बाँड्छ, उसले तपाईँमाथि भरोसा गरेको हुन्छ। त्यसैले उसको त्यो विश्वास कहिल्यै नटुटोस् भन्ने प्रयास गर्नुपर्छ। सम्बन्धको सुन्दरता पूर्णतामा होइन, एकअर्काका कमी–कमजोरीलाई स्वीकार गर्नमा हुन्छ। यदि हामी हरेक सम्बन्धमा पूर्णता खोजिरह्यौँ भने अन्ततः सम्बन्धभन्दा एक्लोपन बढी हुन सक्छ।
सुखी जीवनको सरल सूत्र हो—कर्म श्रेष्ठ राखौँ र परिणामलाई सहज रूपमा स्वीकार गरौँ। अवसर पाए कसैको जीवनको सारथी बनौँ, स्वार्थी होइन। कसैको बाटो सहज बनाउनु, कसैको दुःखमा साथ दिनु र कसैलाई लडिसकेपछि पुनः उठ्ने साहस दिनु नै मानवताको वास्तविक अर्थ हो।
हार जीवनको अन्त्य होइन। धेरैपटक हारपछि सुरु हुने तयारी नै सफलताको सबैभन्दा बलियो आधार बन्छ। त्यसैले हरेक प्रयासलाई महत्त्वपूर्ण मान्नुपर्छ। अनुशासन सुरुवातमा कठिन अवश्य लाग्छ, तर जब त्यही हाम्रो बानी बन्छ, तब सफलताको बाटो सहज हुँदै जान्छ।
जीवन वास्तवमा त्यही फर्काउँछ, जुन हामीले जीवनलाई दिएका हुन्छौँ। त्यसैले नकारात्मकताको सट्टा सकारात्मकता, घृणाको सट्टा प्रेम, गुनासोको सट्टा समाधान र स्वार्थको सट्टा सेवाको बाटो रोजौँ। किनकि जीवनको प्रतिध्वनि ढिलो भए पनि फर्केर अवश्य आउँछ। प्रश्न केवल यति हो—जब त्यो प्रतिध्वनि फर्केर आउँछ, तब हामी त्यसमा आफ्ना कर्महरूको कस्तो आवाज सुन्न चाहन्छौँ ?
