रक्सौल, पूर्वी चम्पारण १३ असाेज । मानिसको जीवन केवल धन, सम्पत्ति र सुख-सुविधा जुटाउनका लागि मात्र होइन, अरूको काममा आउन र आफ्नो जीवनलाई सार्थक बनाउनका लागि पनि हो। हामीसँग जे-जति छ, त्यो केवल हाम्रो मेहनतको परिणाम मात्र होइन, ईश्वरको कृपा र समाजको सहयोगको पनि देन हो। त्यसैले जीवनमा भोग र संग्रहभन्दा सेवा, त्याग र समर्पणलाई बढी महत्त्व दिनुपर्छ।
आज मानिस धन, प्रतिष्ठा र सुख-सुविधाको दौडमा यति व्यस्त भएको छ कि उसले जीवनको वास्तविक उद्देश्य नै बिर्सँदै गएको छ। ऊ आफ्नो हरेक उपलब्धिलाई आफ्नै योग्यता र मेहनतको परिणाम ठानेर अहंकार गर्न थाल्छ। जबकि सत्य के हो भने धन, पद, प्रतिभा र अधिकार केही पनि स्थायी हुँदैनन्। आज हामीसँग भएको कुरा भोलि अरू कसैसँग पनि हुन सक्छ।
उक्त विचार लायन्स क्लब इंटरनेशनल डिस्ट्रिक्ट ३२२ई, जोन ४१ का जोन चेयरपर्सन सह डिस्ट्रिक्ट चेयरपर्सन एवं भारत विकास परिषद्, रक्सौलका सेवा संयोजक सह मिडिया प्रभारी तथा सामाजिक कार्यकर्ता बिमल सर्राफले व्यक्त गरेका हुन्।
ईश्वरले हामीलाई दिएका साधन, सम्पत्ति, ज्ञान र क्षमताको सदुपयोग गर्नु नै साँचो बुद्धिमानी हो। आवश्यकताभन्दा बढी संग्रह गर्ने र हरेक वस्तुमा आफ्नो अधिकार जमाउने भावनाले मानिसलाई स्वार्थी बनाउन सक्छ। यसको विपरीत, आवश्यकतामा परेकाहरूलाई सहयोग गर्नु, अरूको दुःख बुझ्नु र आफ्नो क्षमताअनुसार सेवा गर्नुले जीवनलाई सुन्दर बनाउँछ।
हामीले बुझ्नुपर्छ कि कुनै पनि वस्तुको वास्तविक महत्त्व त्यसलाई संग्रह गर्नुमा होइन, त्यसको सही उपयोग गर्नुमा हुन्छ। यदि हामीसँग धन छ भने त्यसको केही हिस्सा आवश्यकतामा परेकाहरूको काममा लगाउनुपर्छ। यदि हामीसँग ज्ञान छ भने अरूसम्म पुर्याउनुपर्छ। यदि हामीसँग समय र सामर्थ्य छ भने त्यसलाई समाजको हितमा उपयोग गर्नुपर्छ।
साँचो त्याग भनेको आफ्ना वस्तुहरू छोड्नु मात्र होइन, तिनप्रतिको अहंकार र स्वामित्वको भावना कम गर्नु पनि हो। कसैलाई सहयोग गर्दा त्यसको बदलामा प्रशंसा, सम्मान वा प्रतिफलको अपेक्षा राख्नु हुँदैन। सेवाको वास्तविक आनन्द त्यतिबेला प्राप्त हुन्छ, जब त्यसमा निःस्वार्थ भावना र विनम्रता हुन्छ।
जीवनको सबैभन्दा ठूलो उपलब्धि धेरैभन्दा धेरै धन जम्मा गर्नु होइन, बरु यस्तो व्यक्तित्व निर्माण गर्नु हो, जसले अरूको जीवनमा पनि खुसी ल्याउन सकोस्। हामीले आफ्ना कर्तव्य पूरा गर्दै आफूलाई ईश्वरको निमित्त ठान्नुपर्छ। यसले हामीभित्र अहंकारको ठाउँमा विनम्रता र संग्रहको ठाउँमा सेवाको भावना विकास गर्छ।
अन्ततः जीवनको सार्थकता हामीले कति पायौँ र कति जम्मा गर्यौँ भन्ने कुरामा होइन, बरु आफूसँग भएका साधनबाट कति जनाको जीवनमा खुसी बाँड्न सक्यौँ भन्ने कुरामा निर्भर हुन्छ। जब मानिस भोगभन्दा माथि उठेर सेवा, प्रेम, त्याग र समर्पणलाई अपनाउँछ, तब मात्र उसको जीवन वास्तवमै सफल र सन्तोषपूर्ण बन्छ।
