रक्सौल, पूर्वी चम्पारण १७ भदाै । जीवनमा हरेक प्रश्नको उत्तर पाउनैपर्छ भन्ने छैन र हरेक सम्बन्ध जीवनभर साथ रहनैपर्छ भन्ने पनि छैन। कतिपय अवस्थामा जीवनको शान्ति यही कुरामा हुन्छ कि हामीले त्यस्ता कुराहरूलाई छोड्न सिक्नुपर्छ, जसको हाम्रो जीवनमा अब कुनै सकारात्मक अर्थ बाँकी छैन। जुन प्रश्नको कुनै उत्तर छैन, त्यसलाई बारम्बार सोचिरहनुले मनलाई अशान्त बनाउँछ। त्यसैले कहिलेकाहीँ त्यस्तो प्रश्नलाई छोडिदिनु नै बुद्धिमानी हुन्छ।
उक्त विचार लायन्स क्लब इन्टरनेसनल डिस्ट्रिक्ट ३२२ ई, जोन ४१ का जोन चेयरपर्सन सह डिस्ट्रिक्ट चेयरपर्सन एवं भारत विकास परिषद्, रक्सौलका सेवा संयोजक सह मिडिया प्रभारी सह सामाजिक कार्यकर्ता बिमल सर्राफले प्रेससँग साझा गर्नुभयो।
उहाँले भन्नुभयो, जीवनमा आवश्यक परेको समयमा साथ नदिने हातलाई पनि छोडिदिनुपर्छ। जहाँ सम्मान पाइँदैन, त्यस्तो सम्बन्धबाट पनि दूरी बनाउनुपर्छ। त्यस्तै, केवल स्वार्थमा आधारित प्रेमलाई पनि समयमै पहिचान गर्नुपर्छ। त्याग सधैँ कमजोरी होइन, बरु धेरैपटक यो आत्मसम्मान र मानसिक शान्तिका लागि लिइने सबैभन्दा बलियो निर्णय हुन्छ।
उहाँले भन्नुभयो कि मानिस आज आफ्नो भविष्य सुरक्षित गर्न धन, सम्पत्ति र सुख–सुविधा जुटाउन व्यस्त छ। भविष्यका बारेमा सोच्नु राम्रो कुरा हो, तर हामीले जीवनको अन्तिम सत्यका बारेमा पनि विचार गर्नुपर्छ। संसारका धेरै कुराको भविष्य अनिश्चित हुन सक्छ, तर मृत्यु निश्चित छ। त्यसैले बुद्धिमान मानिसले जीवन समाप्त भएपछि वास्तवमा आफूसँग के रहनेछ भन्नेबारे पनि सोच्नुपर्छ।
मृत्युको समयमा धन, सम्पत्ति, पद र प्रतिष्ठामध्ये कुनै पनि कुरा मानिससँग जाँदैन। व्यक्ति जति नै सम्पन्न किन नहोस्, अन्तिम यात्रा उसले एक्लै गर्नुपर्छ। त्यसैले जीवनमा आफ्नो स्वभाव, संस्कार र कर्मलाई राम्रो बनाउन सबैभन्दा बढी ध्यान दिनुपर्छ।
मानिसको राम्रो वा नराम्रो स्वभाव नै उसको जीवनको सबैभन्दा ठूलो पहिचान बन्छ। राम्रो स्वभाव भएको व्यक्तिले परिवार र समाजमा सम्मान पाउँछ भने कटु र स्वार्थी व्यवहार गर्ने व्यक्ति बिस्तारै आफ्नै मानिसहरूबाट पनि टाढिँदै जान्छ। त्यसैले हरेक परिस्थितिमा संयम, सन्तोष र आत्मनिर्भरता कायम राख्न सक्ने राम्रो स्वभावको विकास गर्नुपर्छ।
वास्तविक जीवनको सम्पत्ति धन होइन, बरु असल कर्म, सेवा, संस्कार र ईश्वरको स्मरण हो। धनले यस संसारमा रहँदासम्म सुविधा दिन सक्छ, तर अन्तिम यात्रामा साथ जाँदैन। यसको विपरीत सेवा र सत्कर्मले मानिसको जीवनलाई सार्थक बनाउँछन् र समाजमा उसको राम्रो सम्झना छोडेर जान्छन्।
पुण्य र सत्कर्म गर्नाले मानिसको विवेक पनि बलियो हुन्छ। जब व्यक्तिले निरन्तर असल कर्म गर्छ, तब उसभित्र सही र गलत छुट्याउने क्षमता बढ्दै जान्छ। बिस्तारै असल कर्म उसको बानी र राम्रो स्वभाव उसको व्यक्तित्व बन्न पुग्छ। यही अवस्थाले मानिसलाई साधारण जीवनबाट माथि उठाएर श्रेष्ठ र दिव्य जीवनतर्फ अघि बढाउँछ।
जीवनको साँचो शान्ति हरेक कुरा प्राप्त गर्नुमा होइन, बरु के राख्ने र के छोड्ने भन्ने कुरा बुझ्नुमा छ। सम्मान नदिने सम्बन्ध, केवल बेचैनी बढाउने प्रश्न र मनलाई निरन्तर अशान्त बनाउने इच्छाहरूबाट समयमै दूरी बनाउनु नै राम्रो हुन्छ।
अन्ततः जीवनको सार यही हो कि मानिसले आफ्नो स्वभाव सरल बनाओस्, अरूप्रति सेवा र करुणाको भावना राखोस्, असल कर्म गरोस् र ईश्वरलाई स्मरण गरिरहोस्। किनकि जब जीवनको अन्तिम यात्राको समय आउँछ, त्यसबेला धन होइन, हाम्रा कर्म, संस्कार र स्वभाव नै हाम्रो वास्तविक पहिचान बन्नेछन्।
