रक्सौल, पूर्वी चम्पारण १८ भदाै । मानिस आफ्नो जीवनका कारणभन्दा पनि अरूबाट धेरै अपेक्षा राखेर बढी दुःखी हुने गर्छ। जीवनमा दुःखको मुख्य कारण परिस्थिति मात्र होइन, ती परिस्थितिसँग जोडिएका हाम्रा अपेक्षाहरू पनि हुन्।
उक्त विचार लायन्स क्लब इन्टरनेसनल डिस्ट्रिक्ट ३२२ ईका जोन चेयरपर्सन सह डिस्ट्रिक्ट चेयरपर्सन एवं भारत विकास परिषद् , रक्सौलका सेवा संयोजक सह मिडिया प्रभारी तथा सामाजिक कार्यकर्ता बिमल सर्राफले प्रेससँग साझा गरेका हुन्।
उनले भने कि हामी चाहन्छौँ, अरूले हाम्रो इच्छाअनुसार व्यवहार गरून्, हाम्रो मनको कुरा बुझून्, हामीलाई सम्मान गरून् र हामीसँग आफूले चाहेअनुसार व्यवहार गरून्। तर संसार हाम्रो इच्छाअनुसार चल्दैन। प्रत्येक व्यक्तिको आफ्नै सोच, परिस्थिति र प्राथमिकता हुन्छ। जब हाम्रा अपेक्षाहरू पूरा हुँदैनन्, तब मनमा निराशा, गुनासो र दुःख पैदा हुन्छ।
सर्राफले भने कि जीवनलाई सरल र सुखी बनाउन अपेक्षा कम र स्वीकार गर्ने क्षमता बढी बनाउनुपर्छ। कसैलाई प्रेम गर्नु राम्रो कुरा हो, तर त्यसको बदलामा सधैँ त्यस्तै प्रेम पाइयोस् भन्ने अपेक्षा राख्नु नै दुःखको कारण बन्न सक्छ। कसैलाई सहयोग गर्नु पुण्य हो, तर बदलामा प्रशंसा वा सहयोगको आशा राख्दा त्यो पुण्य पनि अपेक्षाको बोझमा बदलिन्छ।
उनले भने कि मानिसको सबैभन्दा ठूलो गल्ती यही हो कि उसले आफ्नो खुसीको चाबी अरूको हातमा दिन्छ। कसैले प्रशंसा गर्दा हामी खुसी हुन्छौँ र कसैले आलोचना गर्दा दुःखी हुन्छौँ। कोही हाम्रो साथमा हुँदा उसलाई आफ्नो मान्छौँ र ऊ टाढा हुँदा आफूलाई एक्लो ठान्न थाल्छौँ। वास्तवमा हाम्रो मन अरूको व्यवहारबाट जति प्रभावित हुन्छ, हामी आफ्नो आन्तरिक शान्तिबाट त्यति नै टाढा हुँदै जान्छौँ।
बिमल सर्राफले भने कि जीवनमा सबै मानिस हाम्रो इच्छाअनुसार चल्दैनन् र सबै सम्बन्ध पनि हाम्रा अपेक्षाअनुसार टिक्दैनन्। केही मानिस हामीसँगै हिँड्छन्, केही बाटोमै छुट्छन् र केही मानिस हाम्रो जीवनमा कुनै न कुनै शिक्षा दिनका लागि मात्र आउँछन्। त्यसैले हरेक सम्बन्धलाई जबर्जस्ती समातेर राखिरहन आवश्यक छैन। जो साथमा छन्, उनीहरूसँग प्रेमपूर्वक रहौँ र जो टाढा भएका छन्, उनीहरूलाई सहज रूपमा स्वीकार गर्न सिकौँ।
उनले भने कि अपेक्षाबाट मुक्त हुनुको अर्थ आफ्नो कर्तव्य छोड्नु होइन। यसको अर्थ आफ्नो कर्म इमानदारीपूर्वक गर्ने तर परिणाम आफ्नै इच्छाअनुसार हुनुपर्छ भनेर मनमा दबाब नराख्ने हो। जब कर्ममा इमानदारी र परिणाममा सहजता आउँछ, तब मानिसको मनमा एक प्रकारको गहिरो शान्ति जन्मिन्छ।
सर्राफले प्रकृतिले पनि हामीलाई यही कुरा सिकाइरहेको बताए। रूखले फल दिन्छ, नदीले पानी दिन्छ र सूर्यले प्रकाश दिन्छ, तर उनीहरूले बदलामा केही माग्दैनन्। जीवनको सुन्दरता पनि त्यतिबेला बढ्छ, जब हाम्रो दिने भावना अपेक्षाभन्दा प्रेम र कर्तव्यमा आधारित हुन्छ।
उनले भने कि मन शान्त राख्न अरूलाई बदल्ने प्रयास गर्नुभन्दा पहिले आफूलाई बदल्नुपर्छ। परिस्थिति सधैँ हाम्रो नियन्त्रणमा हुँदैन, तर परिस्थितिप्रतिको हाम्रो सोच र व्यवहार भने हाम्रो हातमा हुन्छ। जब मानिसले प्रत्येक व्यक्तिलाई आफ्नै तरिकाले जीवन बिताउने अधिकार छ भन्ने कुरा बुझ्छ, तब उसको मनमा गुनासो कम र सन्तोष बढी हुन थाल्छ।
उनले भने कि जीवन धेरै छोटो छ। यसलाई गुनासो, तुलना र अधुरा अपेक्षामा बिताउनुको सट्टा जे प्राप्त भएको छ त्यसको सम्मान गर्नुपर्छ, जो साथमा छन् उनीहरूको प्रेमपूर्वक कदर गर्नुपर्छ र जे प्राप्त हुन सकेन त्यसका लागि आफूलाई दुःखी बनाउनु हुँदैन। अपेक्षा कम भयो भने गुनासो कम हुन्छ, गुनासो कम भयो भने मन शान्त हुन्छ र मन शान्त भयो भने जीवन आफैँ सुखी र आनन्दमय बन्छ।
