रक्सौल, पूर्वी चम्पारण १८ असाेज । जीवन वास्तवमा एउटा खेल हो। हामीले परिस्थितिको सामना गर्दै खेलाडी बन्ने हो कि परिस्थितिको हातमा खेलौना बन्ने हो, त्यो हामीमै निर्भर हुन्छ। समस्या आफैंमा ठूलो वा सानो हुँदैन। हाम्रो सोच, धैर्य र समस्या समाधान गर्ने क्षमताले त्यसको आकार निर्धारण गर्छ।
हामी प्रायः सुख र स्वर्गको खोजी बाहिर गर्छौं, जबकि वास्तविक स्वर्ग हाम्रो आफ्नै मनमा हुन्छ। जीवनमा शान्ति, सन्तोष, प्रेम र खुसी छ भने सामान्य परिस्थितिहरू पनि सुखद लाग्छन्। तर मन अशान्त छ भने धेरै सुख–सुविधा भएर पनि जीवनमा आनन्द आउँदैन। त्यसैले मृत्युपछि स्वर्ग पाइन्छ भन्ने प्रतीक्षा गर्नुभन्दा बाँचुन्जेल आफ्ना व्यवहार र कर्मबाट स्वर्गजस्तो वातावरण निर्माण गर्नु राम्रो हुन्छ।
साँचो सुख त्यस्तो जीवनमा हुन्छ, जहाँ प्रेम, सहयोग, आत्मीयता र अरूको हितको भावना हुन्छ। छलकपट, अहंकार, ईर्ष्या र अरूलाई तल झार्ने प्रवृत्तिले मानिसको मनमै नरक बनाउँछ। यसको विपरीत सद्भाव, करुणा, क्षमा, सेवा र परोपकारले जीवनलाई स्वर्गजस्तो बनाउँछ।
मानिसले आफूलाई परिस्थितिको दास ठान्नु हुँदैन। हाम्रा विचार र कर्मले नै हाम्रो जीवनको दिशा तय गर्छन्। त्यसैले राम्रो कर्म रोज्नु र नकारात्मक प्रवृत्तिबाट आफूलाई टाढा राख्नु आवश्यक छ।
जीवनमा ‘लिने’ भन्दा ‘दिने’ भावना विकास गर्नुपर्छ। लिनु स्वार्थ हुन सक्छ, तर दिनु परोपकार हो। कुनै आवश्यकतामा परेको मानिसको अनुहारमा मुस्कान ल्याउनु, दुःखीलाई सहारा दिनु र कसैको जीवनमा आशा जगाउनु नै वास्तविक मानवता हो। संग्रह गर्ने प्रवृत्तिले हामीलाई वस्तुसँग जोड्छ भने दिने भावनाले हामीलाई मानवता र ईश्वरसँग जोड्छ।
उक्त विचार लायन्स क्लब इन्टरनेसनल डिस्ट्रिक्ट ३२२ई, जोन ४१ का जोन चेयरपर्सन सह डिस्ट्रिक्ट चेयरपर्सन एवं भारत विकास परिषद्, रक्सौलका सेवा संयोजक सह मिडिया प्रभारी तथा सामाजिक कार्यकर्ता बिमल सर्राफले व्यक्त गरेका हुन्।
सबैभन्दा ठूलो विडम्बना यो हो कि मानिस शरीरले जीवित हुँदाहुँदै पनि भित्रबाट मृत हुन सक्छ। जब संवेदना हराउँछ, अरूको दुःखले मन छुँदैन र जीवनमा प्रेम तथा करुणाका लागि कुनै स्थान रहँदैन, तब जीवनको वास्तविक अर्थ हराउन थाल्छ।
त्यसैले जीवनलाई केवल लामो होइन, सुन्दर, सार्थक र आनन्दपूर्ण बनाउनुपर्छ। हाम्रा विचार, कर्म, व्यवहार र अरूप्रतिको भावनाले नै हाम्रो जीवनको वास्तविक स्वर्ग वा नरक बनाउँछन्। जुन दिन मनमा शान्ति, हृदयमा प्रेम र कर्ममा परोपकार आउँछ, त्यही दिन हामीले बुझ्नेछौँ—स्वर्ग कुनै अर्को लोकमा होइन, हाम्रो आफ्नै जीवनमै रहेको छ।
